Een stukje geschiedenis.
Het Daltononderwijs
is ontstaan in de Verenigde Staten.
Miss Helen
Parkhurst was daar onderwijzeres aan een zgn. éénmansschool. Zij gaf
onderwijs aan een groep van ongeveer 40 kinderen van zeer verschillende
leeftijden. Haar probleem was daarbij, hoe zij al die verschillende
kinderen tot hun recht kon laten komen. In een gewone klas heeft een
leerkracht al te maken met kinderen van verschillende aanleg en
interesse. Dus ook verschillen in vorderingen. Dit geeft dan al de
nodige problemen. Nog moeilijker wordt het als de kinderen in leeftijd
verschillen, zoals het op een éénmansschool is. In een dergelijke
situatie is klassikaal onderwijs eigenlijk helemaal niet mogelijk. Dit
probleem zien we ook bij gecombineerde klassen.
Op grond van nieuwe
onderwijsopvattingen begon Miss Parkhurst te experimenteren. Om een
bepaalde groep leerlingen iets te kunnen uitleggen, moest zij de andere
kinderen aan zichzelf overlaten. Daarom moesten de kinderen leren
zelfstandig bezig te zijn. Bij het uitwerken van haar beginselen, zette
zij een aantal zaken centraal: dalton is geen systeem, maar een manier
van omgaan met elkaar. Zij schiep ruimte en vrijheid om de kinderen de
gelegenheid te bieden zelfstandig te werken aan een afgesproken taak en
in onderlinge samenwerking hun moeilijkheden aan te pakken.
